Bezpańskie psy w Moskwie - 3

"Bezpańskie psy pokazują nam odwrócenie procesu” - wyjaśnia Poyarkov. "Oznacza to, że cofają się ze stadium udomowienia do bardziej naturalnego”. Jako dowód swojej tezy Poyarkov zwraca uwagę na brak łaciatego umaszczenia psów, rzadziej merdają ogonami, są bardziej nieufni wobec ludzi i nie ukazują uległości.

. . .

Pierwszy raz o bezdomnych psach w Moskwie wspomina dziennikarz i pisarz Władimir Gilyarovsky w drugiej połowie XIX wieku. Ale Poyarkov twierdz, że bezdomne psy są tak długo jak istnieje samo miasto. One różnią się od wilków, w szczególności, tym iż wykazują wyraźny "polimorfizm" - zachowania ukształtowane w części poprzez "niszę ekologiczną" którą zajmują. Zdolność adaptacji wyjaśnia dlaczego populacja bezdomnych psów jest o wiele większa niż wilków. "Wiele nisz daje więcej środków i możliwości przetrwania".

Psy dzielą się na cztery rodzaje, mówi Poyarkov, które są określane przez ich charakter, potrzeby żywnościowe, poziom ich socjalizacji z ludźmi i nisze ekologiczne w których żyją.

 

Te, które czują się najlepiej w pobliżu ludzi, Poyarkov nazywa "psami stróżującymi". Ich terytoria to garaże, magazyny, szpitale i inne ogrodzone instytucje i rozwijają więź np. ze stróżami, od których otrzymują żywność i których uważają za przewodników. Widziałem je w mojej okolicy w pobliżu bramy do Centralnego Szpitala Klinicznego Lotnictwa Cywilnego. Kiedy przechodzę na drugą stronę z moim psem bezdomne psy też przekraczają jezdnię głośno szczekają.

 

"Drugi etap przechodzenia do dzikości, to etap kiedy pies jest socjalizowany z ludźmi ogólnie, ale nie nawiązuje więzi z poszczególnymi osobami” - mówi Poyarkov. "To są żebracy i są doskonałymi psychologami." Przykładem może być pies, który wydaje się, że drzemie leżąc obok przechodzącego tłumu, ale natychmiast podnosi głowę, gdy pojawia się łatwy cel: "pies podchodzi do niewysokiej staruszki, zaczyna uśmiechać się i machając ogonem i jest przekonany że to wystarczy aby dostać jedzenie”. "Te psy nie tylko wyczuwają zapach jedzenia, ale również wiedzą czy osoba zatrzyma się aby je nakarmić.

 

Żebrzące psy żyją w stosunkowo małych grupach i są podporządkowane ich przewodnikom. Jeśli pies jest inteligentny, ale ma niską rangę i nie ma się co jeść, on będzie często oddzielać się od grupy w poszukiwaniu żywności. Jeśli zobaczy inne żebrzące psy, będzie obserwować i uczyć się od nich.

 

Trzecia grupa składa się psów, które są nieco socjalizowane z ludźmi, ale których interakcje społeczne są skierowane niemal wyłącznie do innych psów. Ich głównym strategią pozyskiwania żywności jest zbieranie odpadków z ulic i otwartych koszy na śmieci. W okresie sowieckim racje żywnościowe były dość szczupłe, co ograniczało populację bezdomnych psów (podobnie jak polityka rządu - chwytanie i zabijanie ich). Ale w post-sowieckiej Rosji zaprzestano ich eliminacji, a zawartość śmietników znacznie wzbogaciła się, co pozwoliło zjawisku bezdomnych psów rozkwitnąć.

 

Ostatnia z grup, mówi Poyarkov, są dzikie psy. "Są to psy mieszkające w danym mieście, które nie są oswojone z ludźmi. Wiedzą, że istnieją ludzie, ale postrzegają człowieka jako niebezpieczeństwo. Obszar zamieszkiwania tych psów jest bardzo szeroki i są drapieżnikami. Łapią myszy, szczury i okazjonalnie koty. Mieszkają w mieście, ale z reguły w pobliżu kompleksów przemysłowych lub w leśnych parków. Są to nocne stworzenia i pojawiają się kiedy jest mniej ludzi na ulicach”.

 

Moja okolica znajduje się w północno-zachodniej części Moskwy i leży między dużym parkiem leśnym i jednym z kanałów rzeki Moskwy. Pewnego razu, po otwarciu okien, gdy nadeszła wiosna, zostałam wyrwana z głębokiego snu przez kakofonię, która brzmiała jakby stada psów rozszarpywały się nawzajem pod naszym budynkiem. Trwało to tydzień. Dowiedziałam się później, że wiosna - to okres godowy u bezdomnych psów, który Rosjanie poetycko nazywają „psimi weselami”.

CDN

Ze by zostawić komentarz wam należy rejestrować się